hephaestion*

*

warning: OTAKU & SPOIL!!!

มาชอบช้าไปหรือเปล่านะ?

แต่ว่าไม่ได้คลั่งอะไรมากแต่รู้สึกว่าอะนิเมะเรื่องนี้ประณีตมากๆเลย

เลยประทับใจจริงจัง   มีหลายจุดที่ดูแล้วมัน...เฮ้ย...เจ๋งว่ะ อยากทำให้ได้อย่างนี้มั่งจัง

อย่างแรกเลย เรื่องนี้มีความหลากหลายทางชีวภาพมากมาย มันช่างเป็นอะนิเมะในอุดมคติเหลือเกิน

แต่เราต้องสังเกตดีๆนะ มันเต็มไปด้วยชองมากมาย

เอาง่ายๆโซลบิเนี่ย ทั้งเป็นมาโซคิสซึ่ม โลลิต้าคอมเพล็กซ์

โฮโมเซ็กช่วลอ่อนๆ (อะนิเมะค่อนข้างให้รายละเอียดตรงนี้เยอะแต่ไม่ฟันธง---ทำได้ไงเนี่ย!?~)

คือถ้าดูแบบว่าผู้ใหญ่เอ็นดูเด็กก็ดูได้แต่คงต้องข่มใจหนักๆหน่อย  

แต่ถ้าดูให้เป็นวายเนี่ย--มันก็ออกจะต้องใช้พลังจิ้นมากนิดๆ 

ในบล็อกนี้พูดถึงเวอร์ชั่น อะนิเมะเป็นหลักนะคะ    12 ตอนจบกับตอนพิเศษอีก6 ตอน ในดีวีดี

ที่บอกว่าประณีต..  เฮคิดว่าประณีตทั้งภาพ พล็อตและแง่คิดนะ  

• ภาพของเรื่องนี้  เรียบง่ายแต่คมมน  ไม่ค่อยลักไก่เอาภาพเดิมมาวนซ้ำ   สีสวยแสงใส เอ็ฟเฟกต์ดี   

^{(ไม่ได้รับมรดกมาจากผู้ทำเลิฟเลสแต่อย่างใดนะจ๊ะ)}  

มีข้อน่าขัดใจตรงสัดส่วนในบางฉากที่ผอมไปนิดแต่โดยรวมแล้ว สวยดี และน่าติดตามมากๆ

• ในแง่ของพล็อต เริ่มจากปัจจุบันไปหาอนาคตตามปกติแต่เรื่องของอดีตแซมๆประปรายให้ขบคิดเรื่อยๆ

ไม่มีอะไรเข้าใจยาก ตรงนี้แหละที่เจ๋ง..เพราะว่าบางเรื่องที่ถ่ายทอดออกมา ต้องอาศัยความรู้สึกพอสมควรนะ

เกินกว่าเด็กประถม6 อย่างริทสึกะจะเข้าใจแต่ เขาก็ต้องรับรู้และรับมือกับมันให้ได้  

อุอุ ถ้าจะไม่พูดถึง เรื่องกุ๊กกิ๊กระหว่างริิทสึกะและโซลบิก็คงเป็นไปไม่ได้  

เรื่องนี้น้องหนูริทสึกะออกจะน่าสงสาร   คือก็ยังเป็นเด็กนี่นะ  มันจะมาทันอะไรกับเล่ห์เหลี่ยมของผู้ใหญ่

ขนาดว่าผู้ใหญ่ด้วยกัน มีคนมาบอกรักทุกวัน..หินมันยังกร่อน

แล้วหนูริทสึกะมีเรื่องที่ต้องแบกรับ หัวใจอ่อนแอขนาดนั้น จะรอดพ้นมือ^(มาร)ของโซลบิไปได้อย่างไร

ก็ต้องตกหลุมพรางแสนเอโระของโซลบิไปตามระเบียบ

ที่ทำให้เฮติดตามส่วนหนึ่งก็มาจากว่า เฮอยากเห็นอยากดู อยากรู้ว่า ไอ้หนูริทสึกะ จะถลำลึกไปเท่าไร

(-////-) b

สุดท้ายก็ไม่รอดบ่วงหงส์เอ้ย บ่วงเสน่ห์ของโซลบิเน้

พล็อตน่านิยมคือย้อนกลับไปหาเงื่อนงำบางอย่างในอดีตที่ค่อยๆเผยมาทีละนิด

ข้อดี?

ก็คือไม่ต้องคิดอะไรมากไง หลังๆอยากเพิ่มอะไรก็เพิ่ม ไม่เป็นการผูกมัดเนื้อเรื่องด้วยล่ะ

แล้วเรื่องก็ดำเนินมาในทิศทางที่แอร๊งกส์มากๆ (เฮลโลๆ ไม่ต้องมาพิสูจน์อักษรของเฮนะคะ)

ลุ้นและอยากรู้แทบบ้าว่ามันจะออกมารูปแบบไหน

แต่ข้อเสียคือ ไม่เคลียร์   บอกตรงๆว่าจะมีภาคต่อแน่นอน   เนื้อเรื่อง..จบลงตรงนี้ก็ได้

แต่มีต่อก็มันส์ยิ่งกว่า   คือ ถ้าเปรียบเหมือนต้มแกง ก็คือใส่เครื่องปรุง เนื้อ หมดแล้วรอแค่เคี่ยวให้งวด

เอาวะ..เรื่องนี้ มีเก็บมาตอนเรียนปีสอง แต่วันนี้เพิ่งหยิบออกมาดูรวด   ไม่รู้ว่ามีภาคต่อหรือยังหนอ

ใครทราบช่วยบอกทีค่ะ เฮขอขอบพระคุณมา ณ ที่นี้

• ข้้อคิดมีมากมายเหลือเกิน   จนอยากจะให้โล่ระดับปณิธานทองคำขาวไปเลยสามชิ้นรวด

อย่างเช่น เรื่องหูแมวของแต่ละตัวละครในเรื่อง  ตอนแรกก็งุนงงว่าทำไมต้องมีหูแมว (วะ)

ในเมื่อก็มีหูมนุษย์แปะอยู่ที่สองข้าง  แต่ก็เริ่มเข้าใจว่า...(เฮคิดของเฮเองนะ) ว่าไอ้หูเหมียว

เนี่ย..มันคือเวอร์จิ้นล่ะ (ลามกอีกแล้วฉัน) 

อ๊าย..ใครจะว่าอะไรไม่รู้ล่ะ เฮคิดว่ามันคือเวอร์จิ้นของตัวละครนั้น

ในการเป็นผู้ใหญ่ หูแมวจะหายไป  มันแบบว่าเฮ้ยย น่ารักไปปะแล้วเมื่อไรไอ้หนูหูแมวจะหลุด??

(อย่าเชื่อเฮนะ คือ อินี่จิ้นเอาสนุกสนาน)

หรือเรื่องที่ริทสึกะชอบถ่ายรูปเพื่อสร้างความทรงจำกับผู้คนที่มีความเกี่ยวข้อง  

เพราะไม่อยากลืมความทรงจำเหล่านั้นเมื่อไอ้หนูกลับไปเป็นคนเดิมเมื่อสองปีก่อน

เฮสังเกตเห็นว่าตอนแรกน้องหนูจะถ่ายรูปกับคนที่มีความเกี่ยวข้องกับเซเมเท่านั้น  

แต่หลังๆก็เริ่มเป็นเพื่อน เป็นเพื่อนของเพื่อน   จนสุดท้ายก็ลืมที่จะถ่ายรูป

เพราะสนุก เพราะว่ามันรู้สึกดี เพราะไอ้หนูเข้าใจว่าทุกวินาทีที่ได้อยู้่กับคนที่รักเราและเรารักน่ะ

ต่อให้ไม่ได้ถ่ายรูปเก็บไว้ก็เป็นความทรงจำที่ไม่มีวันลบเลือน

ความรู้สึกต่างหากที่สำคัญ..ใช่รูปถ่ายเสียเมื่อไร 

(ในอีกแง่ เซเมคือตัวแทนของอดีตที่ไอ้หนูยึดติดและอยากจะไขว่คว้าเหลือเกิิน 

ผลที่ได้มันก็คือไม่ไปไหนสักที   จนเมื่อไอ้หนูรู้ว่าตนเองเป็นใครและตำแหน่งอยู่ตรงไหน นั่นแหละ

มันถึงได้เติบโตและก้าวไปข้างหน้า

มันไม่ได้ขายความอิอ๊างของสองหนุ่มสองวัยเท่านั้นนะ มันยังให้ข้อคิดเกี่ยวกับ ชีวิตและการใช้ชีวิต

และขั้นกว่าก็คือเรื่องเพศนี่ล่ะ  อุ...(เฮขอโทษเยาวชนทุกท่าน กดปิดนะคะๆ)

เอาเป็นว่า อะนิเมะเรื่องนี้ เหมาะกับการรับชม ทุกเพศไหม?

คิดว่า "ไม่"  โดยเฉพาะเพศที่ไม่เปิดใจ

ทุกวัยหรือเปล่า?

ก็ว่า "ไม่" อีกนั่นแล ถ้าจะดู อ ะ ไ ร อ ะ ไ ร ที่มันอล่างฉ่างคงต้องไปหาเอาป้ายหน้า   

เรื่องนี้มีแต่ อ ะ ไ ร อ ะ ไ ร ที่ต้องคิดขบอีกชั้นหนึ่ง ถึงจะรู้สึกว่ามันเอโระัจังโว๊ะ

อยากจะคิดกันไหมล่ะจ๊ะ?

*